SAMO JEDNO OD IMENA ZA SRBE - Sve što niste znali o jeziku Ilira!

Do sada smo u nekoliko navrata pisali o Ilirima, pokušavajući da vam dokažemo da su oni Srbi koje su Grci i Rimljani tako zvali. Međutim, o jednom aspektu do sada nismo pisali - o jeziku Ilira.

I u ovom članku uspostavićemo vezu između Ilira i Trebinja.

Zašto je ovo važna tema? I danas se smatra da su svi koji govore istim jezikom isti narod. Nacija je jezik. Jezik je osnovni činilac identiteta jednog naroda. Tako i Srbi moraju da imaju svijest o značaju svog jezika i pisma, o poštovanju i borbi za očuvanje jezičkog blaga.

Da biste shvatili značaj ove teme citiraćemo poruku Stefana Nemanje upućene na samrtnoj postelji sinu Rastku, Svetom Savi:

"Čuvajte, čedo moje milo, jezik kao zemlju. Riječ se može izgubiti kao grad, kao zemlja, kao duša... Ne uzimajte tuđu riječ u svoja usta. Uzmeš li tuđu riječ, znaj da nisi osvojio, nego si sebe potuđio. Bolje ti je izgubiti najveći i najtvrđi grad, nego najmanju i najneznatniju riječ svoga jezika. Zemlje i države ne osvajaju se samo mačevima, nego i jezicima. Znaj da te tuđinac onoliko osvojio i pokorio, koliko ti je riječi pokrao i svojih naturio. Narod koji izgubi svoje riječi prestaje biti narod... Zato je čedo moje, bolje izgubiti sve bitke i ratove, nego izgubiti jezik. Poslije izgubljene bitke i izgubljenih ratova sotaje narod. Poslije gubljenja jezika nema ni naroda... Carevi se mijenjaju, države propadaju, a jezik i narod su ti koji ostaju, pa će se tako osvojeni dio zemlje i narod kad tad vratiti svojoj jezičkoj matici, svome matičnom narodu".

Da se vratimo na Ilire.

Ilirski jezik zvanična srpska istorijska nauka, a po Bečko-berlinskoj školi, svrstava u indoevropske neslovenske jezike. Malo šta je ostalo iz tog perioda. Prije svega, zbog toga jer su Rimljani, a kasnije i Rimokatolička crkva sa pažnjom uništavali sve dokaze o narodima koje su porobili. Ipak, zna se za nekoliko zapisa.

O prvom zapisu koji ćemo pomenuti govorio je profesor Radivoje Pešić. On kaže: "Đakomo Grimaldi je 1617. g. u svom katalogu pod brojem 52, zapisao ikonu apostola Petra i Pavla koja je datovana na vrijeme prvih vijekova hrišćanstva, a koja se do četvrtog vijeka nalazila u jednom od oltara crkve Svetog Petra u Rimu, kada je prenijeta u odjeljenje relikvija. Na ovoj ikoni imena Sv. Petra i Pavla zapisana su slovenskim pismom. Postoji još jedna ikona iz istog perioda koja se čuva na istom mjestu sa natpisom koji je takođe pisan istim pismom i pravopisom, a glasi: 'Obraz gospodnji na ubrus'. Ovim svjedočanstvima slovenskog jezika i pismenosti nauka do danas nije poklonila odgovarajuću pažnju. I ne samo ovim."

Iz ovoga se vidi da je to zapis na srpskom jeziku, koji potiče iz prvih vijekova hrišćanstva, prije "čuvenog" šestog i sedmog vijeka kada naši „naučnici“ tvrde da smo počeli da se doseljavamo na ove prostore, a tek koliko prije nego što smo po njima primili hrišćanstvo.

Drugi zapis potiče iz studije Sebastijana Dolčija (1690-1770), "Starost i raspostranjenost ilirskog jezika". On navodi riječi Svetog Jeronima, rođenog 331. godine, upućene papi Damazu.

Zna se da je papa umro 385. godine pa je jasno da je Sv. Jeronimo uputio ove riječi papi polovinom četvrtog vijeka. Ovaj kratki sačuvani tekst, kako ga navodi Dolči, glasi:

"Ja nitkoga prvog nego Isusa Hrista slijedeći, svetinji tvojoj, to jest stolu Petrovu, općenstvom združen jesam. Ko god izvan ove kuće jaganjca jesti bude, pogan jes. Ako tko u korablji Nojinoj ne bude, izgubiće se kada dođe potop".

"Ilirski" jezik Sv. Jeronima, kao što se vidi, čist je, skoro savremeni srpski jezik, ijekavskog izgovora iz 4. vijeka n.e. Ovaj zapis je zato više nego dragocjen izvor.

OVI ZAPISI NA SRPSKOM JEZIKU SVJEDOČE KOJI SU NAROD RIMLJANI NAZIVALI ILIRIMA.

Moramo istaći da se običaj nazivanja srpskog jezika ilirskim održao do 20. vijeka.

A koji su narod Rimljani nazivali Ilirima svjedoči i Plinije Stariji u prikazu regrutnog spiska srpskih, ilirskih plemena iz 12. godine n.e.

Na spisku se nalazi 27 srpskih plemena, od kojih više od polovine i danas postoji.

To su: Mezeji, Ditioni, Desniati, Neretvljani, Sartiri, Sarbeati, Glindići, Dukljani, Dindari, Dermastije, Cerani, Devrnje, Melčumani, Sikulote, Vardi, Deverci, Deretići, Likini, Stulpini, Burnice, Olbljani, Labeati, Senedi, Dende, Sašelji, Rudinjani i Grabljani.

Grabljani nisu bili pleme, nego je to bila jedna varošica na Zupcima i njih nazivaju Ilirima. Sarbeati, takođe, nisu bili pleme, nego savez od nekoliko manjih plemena pa ih zato jednostavno nazivaju Srbima. Od Likina iz Popovog polja porijeklom je imperator Likinius čiji su potomci Nemanjići.
I danas će mnogi Trebinjci naći svoja plemena na ovom spisku.

Ovi dokazi nikako se ne uklapaju u teoriju da smo na ove prostore došli krajem 6. i početkom 7. vijeka n.e. To je osnovni razlog zašto naši zvanični „istoričari“ o ovome ćute i uopšte ih ne razmatraju, bježeći od svega što se ne uklapa u njihovu teoriju.
O ovome se može još mnogo toga napisati. Mislimo da je i ovo dovoljno da se shvati koji su to "Iliri", živjeli u našim krajevima, i od kada se zna o našem kraju, o njegovoj veličini i značaju, a svakako ne tek od 10. vijeka.

Srpska piramida stara 500.000 godina!!!

Rtanj je sagrađen pre 500.000 godina
Saša Nađfeji, direktor Centra za istraživanje i ekologiju „Duh Rtnja“

Dozvola države za iskopavanja na Rtnju mogla bi da razreši brojne misterije koje su toj planini vekovima pripisivane. Merenja Centra za istraživanje i ekologiju „Duh Rtnja“ ostavila su naučnike bez dileme da se radi o planski organizovanom oblikovanju. Oni pretpostavljaju da je piramida nastala pre čak 500.000 godina, a da ju je sagradila „unija galaktičkih civilizacija“!

Saša Nađfeji, izvršni direktor i jedan od osnivača centra, kaže da je u slučaju Rtnja ispoštovano previše pravila gradnje piramidalnih struktura da bi se oblik i položaj planine pripisao „poigravanju prirode“.

– Instrumentom zvanim „orao“, koji je pravljen po Teslinom patentu, utvrdili smo da se ispod Rtnja nalaze jezera, veoma bitna za energetiku piramide. Profesor doktor Zoran Kocić, takođe član našeg tima, istim tim instrumentom dijagnostikovao je podzemne šupljine u Visokom – kaže Nađfeji.
On ističe da je Rtanj asimetrična trostrana piramida čiji je odnos dužina krakova vrlo pravilno definisan.

– Najduži krak piramide koji se pruža ka severu dugačak je tri kilometra, jugozapadni je dugačak kilometar i po, dok se krak ka jugoistoku pruža na 0,75 kilometara. Primetićete da je ovde zastupljen odnos 4:2:1, a prosto je neverovatno da se identičan odnos javlja i u razlici nadmorskih visina početnih i krajnjih krakova piramide. Rtanj takođe ima nagib identičan onom na piramidi Meseca u Meksiku, kao i uglove koji se poklapaju sa Keopsovom piramidom – objašnjava istraživač.
Nađfeji tvrdi da su na zemlji sagrađene samo tri trostrane piramide, od kojih je jedna Rtanj, druga se nalazi na Antarktiku, a treću je „progutala zemlja“.
– Najstarija civilizacija na Zemlji ih je gradila u skladu sa stupnjem svog razvitka, a trostrane piramide su pomagale u uzdizanju duhovne energije. Kasnije su građene četvorostrane – tvrdi naš sagovornik.

On blagotvorno dejstvo čuvenog rtanjskog čaja, kao i bujanje prirode na „krovu Srbije“ objašnjava „čvorištem energije“ koju Rtanj emituje.
– Sudarom pozitivne i negativne organske energije dolazi do reakcije koja blagotvorno deluje na ljude, životinje i okolinu. Čuvene svetleće kugle koje mnogi tvrde da su videli su verovatno posledica pražnjenja Rtnja usled takvog energetskog naboja – kaže izvršni direktor „Duha Rtnja“ i dodaje da im ljudi često prijavljuju neobične svetleće pojave koje se ukazuju iznad ove planine.
Kao naučnik, Nađfeji nije želeo da ulazi u detalje o uzrocima naučnofantastičnih pojava koje meštani decenijama prijavljuju, a na pitanje ko se pominje kao graditelj srpske piramide kaže: „‘Unija galaktičkih civilizacija’, nešto kao „Star trek“.

Do piramide u Bosni tačno 300 kilometara

Naučnofantastične prične o Rtnju podgrejalo je i geografsko merenje razdaljine između piramide u Visokom i „srpske piramide“.
– Satelitski snimak i druga merenja pokazala su da je između dve građevine razdaljina okruglo 300 kilometara, a tačno na pola puta leži Ovčarsko-kablarska klisura – zaključuje Nađfeji.

Srpska piramida
Ekipa naučnika tvrdi da je planina Rtanj ljudska tvorevina i mesto kontaka sa drugim civilizacijama

BOLJEVAC – Ukoliko Vlada Srbije udovolji zahtevu Centra za istraživanje i ekologiju “Duh Rtnja” sa sedištem u Švedskoj, ekipa naučnika – koju čine akademik Semir Osmanagić, koji je otkrio piramide u Visokom u Bosni, profesor dr Josip Rendulić, šestostruki doktor i predavač na tri priznata svetska instituta u Indiji, i dr Hari Oldfild iz Velike Britanije – uskoro bi mogla da potvrdi tezu ser Artura Klarka, autora filma “Odiseja u svemiru 2000”, da je planina Rtanj u stvari tvorevina najstarije civilizacije na planeti Zemlji, odnosno da je reč o rukama građenoj piramidi.

– Reč je o grupi entuzijasta koji su se najpre nezvanično, a sada u okviru novoosnovanog centra “Duh Rtnja” bave istraživanjem piramidalnog reljefa Rtnja, speleološkim objektima, pojavama jonizujućih i drugih zračenja ove planine – kaže dr Nebojša Marjanović, predsednik opštine Boljevac i ističe:

– Oni su na prezentaciji dosadašnjih istraživanja rekli da ima nagoveštaja da je planina Rtanj, koja ima piramidalni oblik, jedinstven u svetu, u stvari tvorevina najstarije civilizacije i kontaktno mesto sa drugim civilizacijama.

Prva merenja su pokazala da pojedini delovi Rtnja emituju jake elektromagnetne talase i da to zračenje ima pozitivan uticaj na ljudski organizam. Rtanj leži na tri podzemne velike vode, koje se nalaze na dubini od oko 100 metara. Ova ekipa naučnika entuzijasta veruje da se ispod površine zemlje nalaze zidovi piramide i brojni hodnici i zato je podnela zahtev Vladi Srbije da se odobri iskopavanje kako bi ova teza bila potvrđena. Dozvola je neophodna, jer je planina zaštićena.

– Centar je napravio dogovore s nekoliko fondova i fondacija u svetu koje će podržati ekološke projekte, a institut iz Nju Delhija, uz podršku Uneska, želi da ovde na Rtnju izgradi zdravstve
no-naučno obrazovni institut. Za te namene žele da preurede Sokolski dom u naselju Rtanj i još nekoliko objekta. Kako su mi objasnili, hoće da u tom institutu lociraju aparat profesora dr Rendulića, koji ovaj svetski priznati naučnik koristi u lečenju brojnih državnika sveta, a koji u stvari čisti ljudski organizam od svega negativnog – rekao je Marjanović.

Pre mnogo godina piloti su primetili da radari sa zemlje ne registruju avione dok se nalaze iznad šiljka Rtnja i od tada sve letelice zaobilaze piramidu, tačnije lete na pristojnoj udaljenosti od nje.

I PREDSEDNIK OPŠTINE VIDEO ČUDO

O planini Rtanj, visokoj 1.565 metara, koju često nazivaju srpska Fudžijama i “krov Srbije” i koju rado pohode brojni planinari jer je odlična kondiciona priprema za osvajanje svetskih vrhova, u proteklim vremenima ispredane su brojne mistične, često naučnofantastične priče. Brojne novinarske ekipe pre nekoliko godina čekale su vanzemaljce koji su svoj dolazak najavili preko ovdašnjeg ugostitelja. Meštani tvrde da viđaju svetleće kugle koje lebde nad planinom i to povezuju s posetom drugih civilizacija.

– Rtanj jeste mistična planina, i ja sam video svetleće lopte nad Rtnjem. Gledao sam kako se te lopte nad kupolom kreću gore-dole, levo-desno. Međutim, sve je to objašnjivo. Naučnici kažu se radi o prirodnom fenomenu koji jednostavno nije izmišljen – kaže predsednik opštine Boljevac.

Rtanj Termoviziran
Centar za istraživanje i ekologiju “ Duh Rtnja ”

Termovizijske kamere mere toplotu objekata što im omogućava lepezu primena u raznim oblastima kao i bezbednu navigaciju i u potpunom mraku. Kamera meri toplotno zračenje koje emituje svaki objekat ili telo sa temperaturom većom od apsolutne nule. Čak i ledene sante emituju termičko zračenje koje se nalazi izvan spektra vidljivog svetla. Termovizijske kamere registruju to zračenje i generišu sliku na osnovu razlika u temperaturama objekata. Termovizijske kamere su dugo bile predmet posebnih dozvola za prodaju i korišćenje. Potreba za dozvolama i kontrolom prometa je nestala proizvodnjom modela sa sporijim osvežavanjem slike 9Hz i 25 Hz.

Termovizijska kamera korišćena je i za istraživanja specifičnosti piramidalnog reljefa planine Rtanj. Ovakav način generisanja slike je pomogao u dosadadašnjim istraživačkim poduhvatima centra “ Duh Rtnja “. Ovaj vid snimanja je dobra potpora dosadašnjim istraživanjima.

Snimak Rtnja ( Šiljak ) termovizijskom kamerom

Termovizualiziranjem Rtnja primećeno je da je njegov trostrani piramidalni završetak Šiljak znatno topliji od okolnih brda. Razlog tome su i njegove ravne stranice, pogotovo Južna koja je pod većim uglom otvorena suncu u odnosu na Severozapadnu i Severoistočnu. Viša temperatura je prouzrokovana i postojanjem šupljina u unutršnjosti Šiljka. Na prikazanoj termovizijskoj fotografiji gore, ni gusti oblaci ( predstavljeni zelenim pojasom ) nisu smetali da se zabeleži topla ( cvena ) vizualizacija piramide.

Merenja Teslinom metodom prostiranja niskofrekfentnih talasa koja je izvršio Dr Zoran Kocić sa njegovim patentiranim instrumentom jedinstvenim u svetu i kompanijom “Aquamundi” iz Beograda, su upoređivana sa termovizijskim snimcima. Položaji i pozicije šupljina su se poklopili sa istakutim ( jarko crvenim ) delovima na termovizijskom snimku.

Centar za istraživanje i ekologiju “ Duh Rtnja “ se posebno zahvaljuje tokom ovog istraživanja kompaniji Prodigy d.o.o. iz Beograda na dostupnosti materijala.

 

Termovizijski snimci Rtnja sa dodatnim vizualizacijama ivica ( krakova )

S

Zašto su Venecijanci smatrali da je „srpski mač“ najbolji?

https://propellerads.com/publishers/?ref_id=egWv

Postojalo je aktivno i pasivno oružje. Aktivno oružje, služi za napad i regulisanje protivnika, a pasivno u koje spadaju štit, šlem, oklop, radiodbrane i sigurnosti viteza od napadača. Aktivno oružje su: mačevi, sablje, batine i štapovi, palice, partizana, buzdovan, bojna sekira, luk i strela džilit.

Postojale su dve osnovne vrste mačeva koje su vremenom i praksom trpele izvesne korekcije. Prva vrsta su dugački, teški mačevi koji se koriste sa obe ruke. Druga vrsta su tanki i kraći, pogodni za borbu jednom rukom.

Od početnog, kratkog i širokog, megdani i tuče su ga korigovali u sve duži i uži, naoštren sa obe strane i prilagođen više bodenju nego sečenju. U doba Nemanjića su se koristili teški, veliki mačevi koji su držani sa obe ruke a jabuka na kraju drške je služila da mač ne ispadne iz ruke od siline udarca.

Mač modela „skijavone“ (slovenski mač) bio je jako cenjen u Evropi 16. veka. Nosila ga je garda mletačkog dužda. Odlikuje ga balčak koji se završava „mačjom glavom“, štitnik za celu ruku, i uski žljebovi po sredini. Mač je jednosekli, a pri vrhu obostrano naoštren. Ovo oružje nastalo je od mača koji je kovan i „dizajniran“ u Srbiji. Srpski štitnik je bio jednostavniji, krstast, povijenih krakova na dole.

Realna je pretpostavka da je mač nastao od noža. Produžavanjem noža, pošto su antički mačevi bili kratki. U srednjem veku, u srpske zemlje su stigli dugački, za obe ruke, germanski mačevi, koje su donosili najamnici. Imali su ugraviran crtež vuka, što je bio zaštitni znak nemačke radionice iz grada Pasau. Tom tipu su pripadali i mačevi tipa „SEMPAH“, koji su na drškama imali jabuku trouglastog oblika. Pošto su tada, izgleda, sankcije drukčije funkcionisale, eksport-import preduzeća su radila tako da su srpski vojnici i vitezovi bili opremljeni mačevima nabavljanim iz Venecije, tj. Mletačke Republike. Vremenom je, izgleda, proizvođač počeo da fušari, tako da su u Srbiji počele da rade prve kovnice mačeva.

Poznat je srpski mač sa okruglinom na dršci. Dečanska hrisovulja govori o nekom majstoru koji pravi mačeve i zove se Bogdan Mačar, a živeo je u selu Čabiću, koje je pripadalo dečanskom vlastelinstvu. Drugi majstor je bio Dojak Mačarević. U Prizren, 1332. godine, dolazi dubrovački mačar Martolo, vanbračni sin dubrovačkog vlastelina Petra Gosivala sa svojim sinovima. Mačevi koje su oni pravili pripadali su mediteranskom tipu, sa jabukom na dršci, koji se često viđaju danas na freskama i u muzejima.

Mačeve su nosili svi – od pastira do cara. Razlika je bila u kvalitetu mača. Zato su mačari i bili posebna vrsta majstora.

Vremenom eksport-import preduzeće za mačeve se pretvara samo u eksport preduzeće. To se dogodilo u prvoj polovini XIV veka, kada su srpska mašta i iskustvo usavršili proizvodnju mačeva, tako da se već 20. juna 1391. godine u Dubrovniku spominje „Srpski mač“.

Mač modela „skijavone“ (slovenski mač) bio je jako cenjen u Evropi 16. veka. Nosila ga je garda mletačkog dužda. Odlikuje ga balčak koji se završava „mačjom glavom“, štitnik za celu ruku, i uski žljebovi po sredini. Mač je jednosekli, a pri vrhu obostrano naoštren. Ovo oružje nastalo je od mača koji je kovan i „dizajniran“ u Srbiji. Srpski štitnik je bio jednostavniji, krstast, povijenih krakova na dole

Pominje ga u svom testamentu dubrovački mačar Dobrič: „dele doe spade schiavonesche“. „Srpski mač“ je imao laka ulegnuća po bočnim ivicama i gornjoj površini a na sredini je bio proširen. Na dršci je imao horizontalnu ovalnu jabuku, a krsnica je blago povijena naniže.

Posle pada Srbije krajem XV i početkomXVI veka, proizvodnju ovih mačeva preuzimaju u malo izmenjenom obliku Venecija i gradovi u Dalmaciji, a nose ih svi stanovnici istočne obale Jadrana. Najlepši primerci danas mogu da se vide u Duždevoj palati u Veneciji kao čuveni i popularni „skijavone“ – slovenski, tj. srpski mač.

Sablja se pojavljuje znatno kasnije od mača, njome se borilo jednom rukom, bila je lakša od mača a krivina je bila prilagođena za sečenje a ne za bodenje. Zbog istanjenosti morala je da bude odličnog kvaliteta da se ne bi lomila. Čuvena sablja dimiskija – poreklom je iz Damaska. Alamanka koju nosi Dojčin kovala se u Nemačkoj. Navalija vojvode prijezde i sablja Novaka kovača koju je nosio kralj Vukašin (a prepoznao je Marko Kraljević kod Turčina koji mu je pogubio ranjenog oca po tome što su na njoj bila ugravirana tri slova rišćanska: jedno slovo Novaka kovača, drugo slovo Vukašina Kralja, treće slovo Kraljevića Marka, bile su domaće. Novak je sablje kovao samo najvećim junacima. Pošto je bio komercijalan, kao svaki zanatlija i majstor, iskovao je i sablju Musi Kesedžiji. Sablje su bile obeležje plemstva, porekla, tradicije.

Koplje je bilo prvo oružje u upotrebi vitezovima i postojale su dve osnovne vrste. Dugačko do pet metara, za odbijanje protivnika, rušenje sa konja i probijanje oklopa – sve zavisno od toga šta mu je bio štit, odnosno kako je bio okovan grožđem – od šiljka, preko raznih maštovitih kombinacija do halebarde.

Druga vrsta je kratko koplje za bacanje.

Dosta megdana po narodnim pesmama vitezovi su pokušali da reše kopljem, ali su na kraju ipak morali da se late sablji i mačeva i buzdovana šestoperaca.

Odbrambena oružja viteza su bila štit, šlem i oklop. Oklop je bio napravljen od pravouga-onih pločica, postavljenih kao crepovi na krovu i obloženih tkaninom. Spominje se da su oklopnici despota Stefana Lazarevića u bici kod Ankare, 1402. godine, nosili crne oklope.

Vizantinac Duka opisuje srpske trupe u crnim čeličnim oklopima. Oklopnici su morali da budu izuzetno snažni i dobro navežbani ljudi.

Srpski srednevekovni vitez u punom pločastom oklopu

Štit je pravljen od drveta i okivan metalnim oplatama, od okruglih i malih stigli su do dimenzija da pokrivaju gotovo polovinu borca. Caru Dušanu je Mletačka republika dozvolila da izveze štitove izrađene na slovenski način, a to su bili štitovi koji su pravljeni u Srbiji.

Šlemovi su dopunjavali gvozdeni sjaj vitezova i možemo ih videti na grbu kneza Lazara, na njegovom novcu, nakitu a u XV veku šlem se nalazi i na pečatima despota Stefana i despota Đurđa.

Izvor: pravoslavna-srbija

OVO JE TAJNA U SRBIJI! Sudbina Srba je određena 1928. godine u Drezdenu!

Prošlo je osam decenija od jednog skupa jugoslovenskih komunista, koji je u politički život tadašnje države uveo mržnju prema Srbima i nacrtao granice država koje će se roditi početkom devedesetih.

Ulupao sam decenije, od toga preko trideset u novinarstvu, namenski pročitao brežuljak knjiga, dokumenata, zapisnika, istorijskih udžbenika, sećanja učesnika važnih događaja, analiza ideološki protkanih i analiza oslobođenih ideologija, razgovarao sa ljudima, sve tragajući za rešenjem jedne misterije, ali … nije vredelo. Nikada nisam dokučio odgovor na pitanje zbog čega se komunizam, sa svim pojavnim oblicima na prostoru bivše Jugoslavije, najdublje ukorenio kod Srba, iako je ta ideologija u bivšoj državi jedino Srbima donela ogromna stradanja, muke, proterivanja, gubitak teritorija. Odnosno, zbog čega mnogi Srbi i danas poštuju komunističke vođe koje su im nanele više zla nego Hitlerove divizije. Preterujem? Ne, nažalost. Onaj ko hoće, može da sazna, samo je pitanje truda i vremena.

Genocid nad Srbima

Nekoliko puta do sada ukazivao sam na jedan datum i događaj iz istorije Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) koji se decenijama vrlo smerno, uporno i pedantno sakriva od srpske javnosti. Da, u pitanju je Četvrti kongres KPJ održan 1928. godine u Drezdenu. Značaj tog skupa, rasprava na njemu, programski dokumenti koji su usvojeni, osnov su svih kasnijih antisrpskih činjenja na prostoru Jugoslavije, uključujući – nemam problem da ovo kažem – genocid koji su ustaše u NDH provele nad Srbima. Tvrdnja jeste jaka, ali su dokazi još jači.

Šta se to dogodilo u Drezdenu, od 3. do 15. novembra 1928. godine na Četvrtom kongresu KPJ? Ko je bio tamo? Da li je taj skup jugoslovenskih komunista zaista naduo jedra ustaškog pokreta, ohrabrio svako antisrpsko delovanje u budućnosti, postavio temelje budućih nezavisnih država, a na štetu Srba, stvorio embrione budućih naroda koji će nastati iz srpskog bića i živeti na patološkoj mržnji prema Srbima? Svaki odgovor na ova pitanja je potvrdan.

Dakle, u Drezdenu je na početku Kongresa, u analizi političkog stanja u Kraljevini SHS, konstatovano da su stvaranjem te države južnih Slovena pod vlast velikosrpske buržoazije stavljeni Slovenci, Hrvati, Crnogorci, ali i znatna albanska, bugarska i mađarska područja. Ova konstatacija i ono što sledi, izvučeno je iz dokumenata KPJ, i ne predstavlja ni najmanju tajnu. Ne upotrebljavam navodnike iz razloga što su sve te tvrdnje bukvalno prepisane i nesumnjivo su autentične.

KPJ označila je srpsku buržoaziju i vojsku Monarhije kao svog glavnog neprijatelja, podvlačeći da se borba mora preneti u samu Srbiju, kao bazu hegemonističkog režima, a da ta borba mora da započne priznavanjem otcepljenja etničkim zajednicama koje to žele i oružanim ustankom, odnosno izazivanjem oružane pobune u zemlji, njenim rasturanjem i stvaranjem novih država na ruševinama Kraljevine SHS. To se vrlo precizno navodi u dokumentu Kongresa, nazvanom „Rezolucija o privrednom i političkom položaju“, gde stoji da će se KPJ boriti za uspostavu nezavisne Hrvatske, nezavisne Crne Gore, Makedonije i nezavisne Slovenije, dok će mađarskoj manjini u Vojvodini dati pravo na otcepljenje. Posebna pažnja posvećena je „albanskom pitanju“ za koje su delegati Četvrtog kongresa KPJ rekli da je suštinsko. Konstatuje se da je posle Prvog svetskog rata jedna trećina sveukupnog albanskog stanovništva pala pod vladavinu ugnjetačkog režima velikosrpske buržoazije i naglašava da je oslobođenje tog naroda od srpske okupacije moguće samo kroz sveopšti ustanak.

„Velika Albanija“

U ovom smislu jugokomunisti su te 1928. godine pozvali „Kosovski komitet“ da se digne protiv srpske okupacije, kao i radničku klasu na tom prostoru Balkana da ustanak podrži i pomogne kako bi se spojio ugnjeteni i raskomadani albanski narod i stvorio svoju nezavisnu i ujedinjenu Albaniju. Skrećem pažnju na ovo „ujedinjenu“, pošto se radi o pozivu na stvaranje „velike Albanije“, ovoga što danas imamo; Albanija, Kosovo i zapadna Makedonija, prostor nastanjen isključivo Šiptarima, na kojem samo formalno postoje granice. U praksi je to jedinstven teritorij i preostaje samo njegovo proglašenje za jednu državu, sa delom Crne Gore u njoj, što je ovih dana najavio i Adem Demaći.

E sada dolazimo do „Akcionog programa“ najvažnijeg dokumenta Četvrtog kongresa KPJ koji izaziva jezu i osam decenija posle tog za Jugoslaviju i Srbe sudbonosnog događaja. U njemu se naglašava da u tim danima samo KPJ pomaže borbu potlačenih naroda za oslobađanje od velikosrpske okupacije, ali da to jugo-komuniste neće omesti, ni demoralisati. Komunisti u spomenutom dokumentu otvoreno pozivaju sve nacionalno-revolucionarne organizacije u Hrvatskoj, Sloveniji, Crnoj Gori, Kosovu i VMRO u Makedoniji, na „progon srpskih okupatora, srpskih trupa, činovnika i žandarma, kao i srpskih četnika iz Hrvatske, Slovenije, Dalmacije, Vojvodine, Bosne, Crne Gore, Makedonije i sa Kosova“. Na kraju dokumenta komunisti pozivaju sve potlačene narode, nesrbe, da odbiju služenje vojnog roka izvan svog zavičaja.

Neverovatno koliko sve ovo podseća na 1991. godinu. Tuđman, Kučan i Alija delovali su doslovno po uputstvima iz Drezdena.

Četvrti kongres izabrao je novi Centralni komitet i Politbiro u koji su ušli: Filip Filipović, Milan Gorkić, Gojko Vuković, Đuro Đaković, Jakov Žorga, Jovan Mališić, Đuro Salaj, Božo Vidas, Marko Mašanović, Laza Stefanović i Petar Radovanović. Za političkog sekretara izabran je Jovan Mališić, a za organizacionog Đuro Đaković. Kongres je, ovo je dodatno interesantno, osudio delovanje „desne frakcije“ KPJ, predvođene Simom Markovićem. O čemu se radi. Marković je bio jedan od najobrazovanijih komunista tog vremena u Evropi. Doktorirao je 26. juna 1913. godine, sa disertacijom „Opšta Rakatijeva jednačina prvog reda“, pred Odborom koji su činili Milutin Milanković i Mihajlo Petrović Alas. Marković je bio lični prijatelj Lenjina, član Izvršnog komiteta Kominterne, ali se nije slagao ni sa Kominternom, ni sa svojim partijskim drugovima u vezi sa pitanjem budućnosti Jugoslavije. On je branio stav da Jugoslaviju ne bi trebalo razbijati, da stvaranje nacionalnih država može da bude pogubno i tragično. Samo nekoliko meseci po okončanju Četvrtog kongresa rukovodstvo KPJ isključilo je Markovića iz svojih redova.

Da se vratimo i pojasnimo onaj deo gde spominjem komunistički vetar i ustaška jedra. Zvuči nestvarno, ali samo za neupućene. I jedni i drugi, komunisti i ustaše, imali su, videli smo, iste ciljeve na početku antisrpskog delovanja. I načini borbe bili su im isti. Jačih dokaza za tu tvrdnju ne bi trebalo tražiti izvan događaja koji istoričari definišu kao „Velebitski ustanak“.

Antifašistički ustanak

Dogodio se 1932. godine, samo četiri godine posle Kongresa KPJ i apela svim nesrpskim narodima, njihovim revolucionarnim i terorističkim organizacijama, da se dižu na ustanak protiv srpske okupacije. Pred kraj leta, te 1932, „Hrvatska revolucionarna organizacija“, poznata kao ustaše, predvođena Antom Pavelićem donosi odluku da se oružano napadnu institucije Kraljevine Jugoslavije u Lici, i na taj način otpočne borba za oslobađanje hrvatskog naroda od srpske okupacije. Taman kako su rekli i preporučili jugo-komunisti u Drezdenu. Pod okriljem noći, između šestog i sedmog septembra, ustaše predvođene Andrijom Artukovićem napadaju žandarmerijsku stanicu u selu Brušani, kod Gospića. Sukob je trajao manje od jednog sata, žandarmi su spremno odgovorili na napad i naterali pavelićevce da se povuku prema Velebitu. U pucnjavi je ubijen ustaša Stjepan Devčić, a jedan žandarm lakše je ranjen.

Tim povodom oglasila se i KPJ preko svog lista „Proleter“, koji, u broju 28, objavljuje tekst pod naslovom „Ustaški pokret u hrvatskim krajevima“ u kojem je, pored ostalog, pisalo: „Komunistička partija pozdravlja ustaški pokret ličkih i dalmatinskih seljaka, i stavlja se potpuno na njihovu stranu. Dužnost je svih komunističkih organizacija i svakog komuniste da taj pokret pomogne, organizuje i predvodi“.

Ovo poslednje, „predvodi“ nije realizovano sa ustašama, ali je u potpunosti primenjeno 1941. godine, u antifašističkom ustanku Srba u Hrvatskoj, kada su na teritorije sa srpskom većinom dolazili komunisti, Hrvati, predstavljali se kao protivnici ustaštva, srpski saborci, uzimali za sebe pozicije tzv političkih komesara, taj srpski ustanak protiv fašizma kanalisali u željenom smeru i na kraju ga pripisali isključivo sebi. Danas u Hrvatskoj, u priči o antifašizmu, Srbe niko ne spominje.

Nije vam potrebno više od pet minuta da na sto ispred sebe stavite zaključke Četvrtog kongresa KPJ, ono što danas imamo na prostoru bivše Jugoslavije i uporedite. Sve je ostvareno. Osim odvajanja Vojvodine.

(autor: Ratko Dmitrović / knjiga „Krst na križu“)

HEROJ KOJI JE SRBIMA VRATIO VERU Na današnji dan POGINUO JE MARKO KRALJEVIĆ, a ovo niste znali o njemu

FOTO: RAS SRBIJA

"More Marko ne ori drumove! More Turci ne gaz'te oranje!" je rečenica koju svih dobro znamo. Za mnoge je to, nažalost, i jedina poveznica sa Markom Kraljevićem. Međutim, priča o čuvenom srpskom vitezu, koji je poginuo na današnji dan, nešto je čime bi svako od nas mogao da se ponosi.

FOTO: WIKIPEDIA

Marko Mrnjavčević - kraljevski portret

Marko Kraljević, čovek o kome su ispričane legende i čuvene priče o nadljudskoj snazi koju je posedovao, zapravo je bio Marko Mrnjavčević, sposoban, obrazovan čovek koji je još u mladosti obavljao važne državničke poslove koji su mu dodeljivani.

- Marka Kraljevića svi doživljavamo kao epskog lika. On nije samo srpski nacionalni junak, već svih južnih Slovena. Pesme o njemu zabeležene su u Bugarskoj, Sloveniji, pa čak i kod Albanaca. Međutim, Marko Kraljević je i važna istorijska ličnost. Marko je rođen u vreme carstva cara Dušana, u vreme kada je država Nemanjića bila na vrhuncu, ekonomskog, kulturnog, političkog i svih ostalih - kaže za "Blic" Marko Aleksić, pisac prve biografije o čuvenom srpskom vitezu: "Marko Kraljević - čovek koji je postao legenda".

Međutim, Marko kasnije postaje svedok propasti čitavog srpskog carstva, tačnije čitave jedne epohe. Čak i u tim najtežim trenucima, Marko je ostao dostojanstveni vitez, što pokazuje i njegova biografija.

Mladost

- Marko Kraljević je u mladosti živeo u senci svog oca Vukašina Mrnjavčevića, jednog ambicioznog, i pomalo agresivnog čoveka. Marku je bio namenjen presto, kao najstarijem sinu. Prezime Kraljević poneo je zato što je kraljev sin i naslednik prestola srpske države. On bi bio sledeći naslednik - kaže Aleksić.

Srpska država je posle Maričke bitke izgubila dva najvažnija čoveka - Markovog oca i strica, a onda umire i poslednji srpski car Uroš Nejaki. Posle dva veka država ostaje bez svoje glave. I u tom trenutku pojavio se novi junak, mladić koji je imao veliku podršku naroda i porodice - Marko Mrnjavčević.

- Marko je nakon toga, kada je postao samostalni vladar, bio potpuno drugačiji od svog oca. Bio je dobar sused, imao tolerantne odnose sa gotovo svim komšijskim zemljama, uprkos teškoćama u početku. Bio je osoba visokog moralnog integriteta, zbog čega je uživao poštovanje svojim savremenika - kaže pisac biografije srpskog junaka.

"Junak i na ljubavnom polju"

Marko Kraljević je imao tri braka, a zanimljivo je da se dva puta ženio istom ženom, što je u tom periodu bilo potpuno neverovatno.

- Dva puta se ženio Jelenom Preljubović, srpskom plemkinjom. To je jedan gotovo nezabeležen primer u čitavoj srednjevekovnoj istoriji Evrope. I na tom polju je bio junak - ističe Aleksić.

Marko Kraljević je u fizičkom pogledu bio onakav kakvim ga mnogi zamišljamo.

FOTO: VLADISLAV TITELBAH, 1900. GODINA / WIKIPEDIA

Marko Kraljević i Musa Kesedžija

- Sačuvana su tri portreta Marka Kraljevića koji pokazuju da je bio visok, naočit, pravilnih crta lica. Govorio je više jezika, bio pismen, ali je bio i fizički spreman za borbu i za rat. Ceo život je ostao veran viteškim načelima jer je, pre svega, bio vitez - rekao je Aleksić.

Razbijanje zabluda o "turskom vazalu"

Marko Kraljević jeste poginuo kao turski vazal, ali je vrlo važno reći da je on veći deo svog života proveo ratujući sa Turcima, sve do 1385. godine. Svi oni koji ga olako etiketiraju kao turskog podanika debelo greše.

- Međunarodni istraživači su na osnovu turskih izvora otkrili da je Marko postao vazal tek pred kraj života, a da je do tada ratovao protiv Turaka. Veliki deo života je bio samostalan vladar. Vazal postaje 1385. kada su već svi hrišćanski vladari oko njega to postali. On je to uradio jer je to bio jedini potez koji je mogao da preduzme i spasi svoj narod - kaže Aleksić.

Da li je Marko učestvovao u Kosovskoj bici

Ništa se pouzdano ne zna o učešću kralja Marka u Kosovskoj bici. Kao turski vazal morao je da se bori protiv Srba.

Turski istoričari citiraju hroničara Nesrija, koji je zapisao da je sultanova vojska, idući na Kosovo, prošla pokraj Prilepa, a da su joj celim putem do Gazimestana mesni vazali izlazili u susret i pokazivali put.

FOTO: RAS SRBIJA

Turski hroničari pominju da su na turskoj strani u borbi učestvovali i hrićanski vladari vazali, ali ih ne spominje poimenice.

Istoričari veruju da je Marko nekako uspeo da izbegne svoju vazalnu obavezu, a sa njima se slaže i naš sagovornik.

- Po svemu sudeći Marko Kraljević nije učestvovao u Kosovskom boju na turskoj strani, iako je tada bio turski vazal, i uprkos tome što je njegov sused Konstantnin Dragaš, takođe srpski plemić, učestvovao na strani Turaka u čuvenom boju. U prilog ovoj tvrdnji ide činjenica da turska vojska do Kosova nije došla preko njegovog Prilepa, što je bio najlogičniji i najkraći put, već preko teritorije Konstantina Dragaša. Druga stvar koja ukazuje na to je pianje Konstantina Mihajlovića, srpskog hroničara iz 14. veka, koji je zabeležio da je Bajazit posle Kosovske bitke napao Marka Kraljevića, što verovatno pokazuje da se Marko niije ponašao u skladu s onim što se od njega očekivalo u tom trenutku - napominje Marko Aleksić.

Smrt u Rovinama

- Markova smrt je mitska. Otišao je kao turski vazal u proleće 1395. godine, u bici na Rovinama. Velika turska vojska krenula je na Ugarsku i Vlašku, a uz Marka su na bojnom polju bili pomenuti Konstantnin Dragaš, ali i tada 17-godišnji Stefan Lazarević, budući despot Srbije. Upravo je Lazarević bio taj koji je zapamtio poslednje reči Marka Kraljevića, 17. maja 1395:

- Molim Gospoda da pomogne hrišćanima u ovom ratu, a ja nek' budem prvi koji će u njemu poginuti!

Te Markove reči govore nam da je on zapravo i u najkritičnijem trenutku, trenutku smrti, imao viteške ideale, koje je pratio čitavog života - kaže Aleksić.

Ima naznaka da su se pesme i legende o njemu pojavile još za njegovog života, ali u trenucima kada je narodu pod Turcima bilo najteže te priče su srspkog vladara pretvorile u besmrtnog junaka.

Čovek koji je Srbima vratio veru u slobodu

- Mislim da je ono što je Marka izdvojilo od svih ostalih činjenica da je ostao u Prilepu, i to u trenutku raspada: izgubljena je Kosovska bitka, kad su mu braća otišla u Ugarsku da nastave borbu protiv Turaka 1394, a on je ipak ostao sa svojim narodom. On je narodu priredio čudo, a poslednji srpski kralj ostaje sa narodom u mitskoj tvrđavi u Prilepu. Ponosno, sve do svoje časne smrti, kojom je završena čitava jedna epoha srpskog slavnog carstva. Jedna generacija srpskih kosovskih vitezova sa Markovom smrću otišla je u istoriju. Njegov život nije mogao materijalno da pomogne Srbima, ali i te kako jeste u duhovnom smislu: on je bio vitez koji je davao samopouzdanje i veru ljudima da će doći doba oslobođenja. To se i desilo, 500 godina kasnije, zahvaljujući tome što naš narod nikada nije prestao da veruje da će jednom biti ponovo slobodan, a veru je sačuvao i kroz pesme o svom junaku - zaključuje naš sagovornik.

U Maloj Aziji pronađen, uklesan u kamenom obelisku, srpski zakonik iz 8. veka pre nove ere!

U gradu Sirbinu, kako ga naziva Strabon i kako se stvarno zvao, a Grci su ga prekrstili u Ksantos, u pokrajini Lici, Mala Azija, nađen je uklesan na velikom kamenu srbski zakonik iz osmog veka pre Hrista. Zakonik je uklesan na srbskom jeziku i na srbici, tako da se može bez mnogo truda čitati.

U Lici maloaziskoj (Ljudeji) Aleksandar Veliki je zatekao jedno posebno stanje. U gradovima Like, koji su bili brojni, nije bilo persiskih posada. Iako je Lika bila uključena u Persijsku carevinu od vremena Kira Velikog, ona je zadržala svoje posebno uređenje i svoje stare zakone.

Imali su savez od 23 grada, među kojima je grad Sirbin (današnji Ksantos) bio prestonica i najveći od gradova . Ličani su najpre bili poznati pod imenom Solimi, a zatim kao Termili po jednom delu Krićana, koje je Sarpedon doveo sa Krita i naselio u Lici . Sarpedon je osnovao i grad Milet kao naseobinu kritskog grada Mileta .

Stari Zakonik lički, koji je bio uklesan u kamenom obelisku u gradu Sirbinu, potiče iz VIII veka pre Hrista, nađen je i bio je na serbo-raškom jeziku i pismu.

Izgled ovog spomenika možete videti u samom tekstu. Likijske tekstove je sakupio krajem XIX veka austrijski profesor Ernst Kalinka. Tumačenje teksta grčkim i drugim jezicima nije dalo rezultat, a pročitan je u celosti od strane Svetislava Bilbije, uz tumačenje drevnog srbskog jezika i pisma iz Lidije i Likije.

Bilbija je najpre protumačio i objavio svoje dešifrovanje teksta sa severne strane spomenika, prema prepisu Ernsta Kalinke (str. 44 navedene Kalinkine knjige, sa 34 iskaza koje je Bilbija glasovno protumačio kao zapis fonetskim pismom, a protumačio ga je pomoću sličnosti sa srbskim jezikom.

Svetislav Bilbija je tekst sa severne strane spomenika u Sirbinu nazvao „Poruka Srbima urezana u obelisk u prestonici Like – Likije pre 2600 – 2800 godina“, a kasnije je protumačio čitljive delove zapisa i sa drugih strana. Taj radni materijal je objavljen u zborniku „Catena Mundi“, pod naslovom „Obelisk iz Ksantosa – Kamena knjiga zakona i običaja starih Srba“, gde su iskazi prikazani u obliku odredbi zakonika, koje su grupisane prema temama koje obrađuju, uz oznaku strane spomenika i broja reda za svaku od odredbi.
Kompletan tekst ovog spomenika serbo-raške pismenosti azijske Likije i drevnog serbo-raškog zakonika, koji sadrži 232 odredbe, uobličio je i dopunio komentarima prof. Radomir Đorđević.

Odredbe su svrstane u 16 grupa, prema svome sadržaju, a svaka od njih nosi oznaku strane sveta i reda na obelisku. Te grupe (glave Zakonika) su: (1) O upravljanju državom – zadatak države; (2) Humanitarne dužnosti države; (3) Sloboda zanimanja i rada; (4) Običaji i zakoni; (5) Izbor i osobine vođe; (6) Dužnosti boraca; (7) O neprijatelju i njegovom činjenju; (8) Mudre izreke i saveti; (9) Saveti predaka poljodelcima; (10) Saveti kopačima zlatne rude; (11) Lekarski saveti; (12) Krivična dela, postupak i kazne; (13) Vaspitanje dece; (14) O hrani i njenoj pripremi; (15) O hrani i kako se hraniti; (16) Uklesano treba čitati, pamtiti, vršiti. Radi sticanja utiska o sadržaju zakonika sa obeliska u Sirbinu, navešćemo ovde pojedinačno samo neke od odredbi (one nose Bilbijine oznake strane i reda).

 

Tako u delu nazvanom „O upravljanju državom; zadatak države“ stoji:

Z-10 o upravljanju ovđe međama – granicama države zavjet tu stvoriti, oslanjati se na stotine boraca, ovi se nužno hoće – trebaju….
S-7 država ima zadatak pozivati na oružanu uzbunu kroz cijeli život, zla koja kebaju vrebaju), ona ukeba taka zla
J-55 narodu treba reći da ovđe stavljeni čuvari štite tvrđavu i koji joj ovđe pripadaju
I-56 ko ovđe dirne u narod, ko obara običaje, blati, koje šibajte y zatvoru
S-51 sve je dato toj loži, ima družinu kada treba tornjevima, znaju odmah da nađu čuvare koji znaju štititi, braniti je
I-57 takve koji ruše imovinu, spriječiti, čega radi ih goniti, te ako se dokaže, toga objesiti, da odjekne da se sazna
J-53 krv nasutu zazidaše, ko ovđe govori u rugalicama, ovima tu suđenje da se ima
C-52 tu hoće se određena snaga da je održi, ako potrošena bude, žera da izije tu koju kupuju Međani
S-60 mi imamo veliko oružje i način da slomimo koji se stavio da se dovati ovog mjesta, žrtve oplakivaće poslije narodne pjevanije

U delu, nazvanom „Dužnosti boraca i njihove osobine“, stoji:

S-44 Srbi da se krve (da ratuju) ovđe za cime (vrhove tvrđave), da spriječe ikome oni da odu, da nadziru potomke, neka silno žežu te koji gledaju da ih uzmu
S-45 primjerno treba paziti kao što su običaji, zakon, imati ognjište, ko oca i mater, stari grobovi da se poštuju
I-1 u boju izdaja, ona jede potomke, kroz cijeli život prošlost strši…
I-12 da (neka) ljudi kopljanici, kada su u boju, zaštite one zarobljene tuđince koje nađu pokorene…

U delu, nazvanom „Osobine vođe i njegov izbor“, stoji:

I-53 predanje je predaka, u kući koje muškarac, on gospodari, i tako da ostane
Z-15 da jest domaćin koga godinama poznaju, vale i traže da on pravdu primjenjuje
S-45 primjerno treba paziti kao što su običaji, zakon, imati ognjište, ko oca i mater, stari grobovi da se poštuju

U delu, nazvanom „Krivična dela, postupak i kazne“ stoji:

I-17 uhapšeni treba da se koristi običajem da učinjenu krivicu ublaži zakon…
Z-32 narodu istinit glas da ode, da se oglasi pošteni, a da su uhvaćeni silom zakona strpani u zatvor

U delu, nazvanom „Uklesano treba čitati, pamtiti, vršiti“ stoji:

I-63 neka uče čitati tablice otaca, od vrha do dna, da vide njihovu suštinu, da zapamte kao takvu

Izvor: Dnevne

Benjamin Netanijahu: Srbi i Jevreji su prijatelji hiljadama godina, još od Starog Rima!

Benjamin Netanijahu: Srbi i Jevreji su prijatelji hiljadama godina, još od Starog Rima!

Izraelski premijer Benjamin Netanijahu podupro je tokom jučerašnjeg sastanka sa srpskim premijerom Aleksandrom Vučićem teoriju od koje se diže kosa na glavi predstavnicima zvanične istorije, a koju, s druge strane, zastupa istoričar Jovan I. Deretić – teoriju o antičkim Srbima.

Naime, prilikom zajedničke konferencije za novinare održane na engleskom jeziku, na samom početku obraćanja, Netanijahu je poželeo dobrodošlicu Vučiću, a zatim rekao:

„Prijateljstvo jevrejskog i srpskog naroda ide u prošlost hiljadama godina, još od vremena Rimske republike. A u moderno vreme su dva naroda bila ujedinjena u borbi i patnji, tokom strašnih godina Drugog svetskog rata. Naš narod se suočio sa brutalnim optužnicama i ubistvima od ruku nacista i njihovih prijatelja. Nikada nećemo zaboraviti ulogu srpskog naroda u borbi protiv nacista. To je orden časti koji duboko osećamo u našim srcima i uvek će tu ostati“.

Najzanimljivije u njegovoj izjavi ovde je da su Srbi i Jevreji prijatelji hiljadama godina i da se poznaju još od vremena Starog Rima. Ako razumete engleski jezik, poslušajte Netanijahuovu izjavu na samom početku snimka.

Konkretno, Netanijahu pominje baš vreme Rimske republike koja je trajala od 509. do 27. godine pre nove ere! Čak i da je mislio na Rimsko carstvo, koje je propalo 476. godine nove ere, opet ne bi moglo doći do dodira Srba i Jevreja. Barem sudeći prema zvaničnoj istoriji.

Izjava premijera Izraela ruši teoriju o doseljavanju Slovena sa Karpata u 7. veku i uklapa se u tvrdnje predstavnika srpske autohtone istorijske škole koju je pre oko vek i po predvodio istoričar Miloš Milojević, a danas njegov kolega Jovan I. Deretić.

Naime, Deretić tvrdi da nikakvog doseljavanja Slovena nije bilo, da su Srbi starosedeoci Balkana, a da Iliri, Tračani, Tribali, stari Makedonci, Dalmati, Mezi, Dardanci i drugi, nisu nazivi naroda, već nazivi serbo-raških plemena. Prema Deretiću, Srbo-Rusi, koje smatra jednim narodom, držali su praktično celu Istočnu Evropu, a u svojim pohodima dopirali su i u zapadnu, pa i do britanskog ostrva. Takođe, osvajali su i Malu Aziju, i prodirali sve do Egipta i Indije na drugoj stranu. Prema Deretiću, Srbi su u Maloj Aziji i Egiptu imali direktnog kontakta sa Jevrejima stotinama godina pre Hrista.

Zvanična srpska istorija, koju uče deca u školama u Srbiji, prihvata teoriju Bečko-berlinske (ili takozvane nordijske) istorijske škole – da su Sloveni doselili na Balkan u 7. veku i potisnuli starosedeoce, koji su netragom nestali. S obzirom na animozitet Jevrejskog naroda prema Nemcima i svemu što dolazi iz Nemačke, čemu je uzrok holokaust, ipak je moguće da u Izraelu postoji drugačiji pristup istoriji i da se tvrdnje nemačkih istoričara uzimaju sa apsolutnom rezervom.

U tom kontekstu, iako nismo upoznati sa izraelskim prosvetnim planom i programom, moguće je da u toj zemlji postoji potpuno drugačiji pogled na istoriju u odnosu na evropski pristup koji je mahom prihvatio teorije nemačkih istoričara. Zaista, teško je objasniti zašto bi Netanijahu pominjao postojanje Srba i njihove odnose sa Jevrejima u antičko doba, ukoliko se to ne uči prema zvaničnom izraelskom programu.

Može se izvesti jedan od dva zaključka – ili je Netanijahu neznalica koja ne zna bog zna koliko o istoriji, ili je o tome bolje upućen od srpske zvanične istorije.

Škola koju danas predvodi Jovan I. Deretić tvrdi da se u Srbiji nakon oslobođenja od Turaka sve do 1878. godine zvanično izučavala istorija koja govori da su Srbi starosedeoci Balkana. Te godine je Austrougarska, navodno, postavila Srbiji nekoliko uslova za priznanje nezavisnosti koje je usledilo na Berlinskom kongresu, a jedan od njih bio je smena katedre za istoriju i prihvatanje da su Sloveni doselili u sedmom veku – sve sa ciljem kako bi bilo oslabljeno pravo srpskog naroda na istorijske teritorije.

Izvor: Alo